#6: HKU tijd "Kinderen en keuzes"

Bijgewerkt: 29 mrt 2019


Deze post is een vervolg deel van de blog categorie: "Rennen, vallen, leren, doorgaan!"

De andere delen vind je via deze link. Liever alleen lezen over zakelijke projecten? Klik dan hier.

Tijdens mijn derde academiejaar leer ik een leuke jongen kennen. We krijgen een relatie die al snel voor meer huisgenoten zorgt. Nu denk je natuurlijk "Och jee, een ongeplande zwangerschap?!", maar het ligt toch een beetje anders... Deze partner is al jaren werkzaam op een gezinsvervangend tehuis. Wij krijgen, als stel, de de mogelijkheid om als nachtwacht te gaan inwonen. Kort gezegd houdt dit in dat we, vanuit een eigen zolder appartement, boven een woongroep, de nachtrust gaan bewaken. Een soort oppasbaantje waarbij we in plaats van geld woonruimte krijgen. Ideaal te combineren met een opleiding, toch?! Theoretisch misschien wel, maar... Deze lieve-woongroep-kinderen, negen in totaal, kunnen door uiteenlopende redenen (tijdelijk) niet meer thuis wonen. De gezinsdynamiek kan te ingewikkeld zijn door stoornissen of andere uitdagingen. Maar het kan ook zijn dat er sprake is van een gedwongen uithuisplaatsing. Dit gebeurt bij een onveilige thuissituatie. Bijvoorbeeld bij verwaarlozing, mishandeling of misbruik. De bewoners zijn in de leeftijd van 12 tot 16 jaar en kunnen zelfstandig de nacht doorbrengen. Overdag is er dagbegeleiding en 's-nachts kunnen ze bij ons terecht. Wij zijn alleen 'achterwacht' en geen behandelaars. Als er echt iets is kunnen wij 24/7 beroep doen op ervaren collega's die binnen een half uur ter plekke kunnen zijn. Nu de praktijk. We wonen in een huis met negen kinderen. Lieverds, maar ze hebben allemaal een eigen gebruiksaanwijzing. Daarbij... het zijn er NEGEN! Als er eentje loopt te spoken, volgt de rest natuurlijk snel. De meeste van deze kinderen hebben, in nog hun jonge leven, heel verontrustende dingen meegemaakt. Zeer emotionele jeugdzorg problematiek, die ik niet makkelijk van me af laat glijden. Mijn partner werkt, ook 's nachts, veel op andere groepen en dan draag ik de zorg in mijn eentje. Best veel verantwoordelijkheid dus voor een jonge dame zoals ik. Daarbij vindt er al snel een reorganisatie plaats. Kinderen verhuizen, groepen worden anders ingedeeld. Dit brengt veel onrust en tranen. Onze groep nieuwe groep bestaat uit negen kinderen in de leeftijd van 4 tot 12 jarigen... deze hebben natuurlijk heel andere zorg nodig dan de oudere kinderen. Hoewel ik altijd hulp kan vragen, wordt gemiddeld drie tot vier keer per week mijn nachtrust verstoord. Ook voel ik me veel meer emotioneel aangedaan door de situatie van de kleintjes. En regelmatig zit ik met de groep beneden aan het ontbijt omdat de dagleiding vast zit in het openbaar vervoer... daardoor kom ik dan dus zelf te laat in de les. Het komt regelmatig voor dat ik super moe en emotioneel aangedaan op mijn opleiding verschijn. Verre van ideaal. Er volgt dus een keuze. Natuurlijk zou ik theoretisch voor mijn opleiding kunnen kiezen. Het tehuis verlaten en daarmee de zorg taken vaarwel zeggen... Dat doe ik niet, want ik heb een band opgebouwd met de kinderen. Dat is natuurlijk een belangrijk punt. Verder is het mijn woning én mijn relatie. Zo'n beslissing neem je samen, en het is zijn werkgever waar we wonen. Ik besluit dus tijdelijk te stoppen met mijn studie en vind mezelf een jaar later terug in een burn-out.

Van inspiratievol bijbaantje naar levensveranderende ervaring.

Wordt vervolgd...




Social_Media_icons-08.png
Social_Media_icons-05.png
Social_Media_icons-07.png
Social_Media_icons-06.png
Overwoekerend creatief, 
enthousiaste specialist op 

het gebied van illustratie 
en grafische vormgeving.
Contactformulier